فقه منابع طبیعی

منابع طبيعی، ثروت‌های خدادادی است كه بشر در ايجاد آن‌ها دخالتی نداشته است و خداوند آن‌ها را به‌منظور استفاده بشر در دامان مهربان طبيعت قرار داده است. انسان می‌تواند با روش‌های مديريتی حساب شده، ‌مدّت‌زمان بهره‌برداری از آن‌ها را افزايش داده و يا موجبات تجديد برخی از اين منابع را فراهم آورد، اين در حالی است كه استفاده بی‌رويه از آن‌ها، سبب محروميت نسل‌های آينده و در مواقعی نسل فعلي از منافع اين منابع می‌شود.
در نطام اقتصادی اسلام، هر چند مالکیت و یا سرپرستی اکثر این منابع برای حاکمیت است ولی نهادها و نیز شیوه هایی جهت واگذاری این منابع و یا بهره برداری بخش خصوصی از آن ها دیده شده است. البته در این موضوع، به تعيين حدود، شرایط و قوانين اکتفا شده و مانند بسياري ديگر از مسائل اقتصادي، استفاده از شيوه‌هاي مناسب مطابق با شرايط زماني، به دانش بشري سپرده شده است. اين مسئله، دولت اسلامي را در برگزيدن مناسب‌ترين روش توانا مي‌سازد