جهاد با اهل قبله از منظر فقه اسلامی

جهاد با اهل قبله، از منظر فقه اسلامی

جهاد در اسلام از جمله مهم‌ترین فرائضی است که مسلمانان در طول تاریخ اسلام به صورت عینی و میدانی با آن روبه‌رو بوده‌اند؛ فریضه‌ای که چون تیری در کمان باید به سوی دشمنان اسلام هدف گرفته شود و امنیت و آسایش را برای اهل قبله به ارمغان آورد. در دهه اخیر اما جنگجويان تکفیری با سوء استفاده از این فریضه الهی موجب کمانه کردن پیکان جهاد به سمت اهل قبله گشته و جان و مال مسلمانان را حلال می‌شمارند. اثر حاضر در پی تبیین این مطلب است که گروه‌های جهادي بدون توجه به آنچه در فقه اسلامی به عنوان ملاک مسلمانی شناخته می‌شود، به تکفیر گسترده مسلمانان و جواز قتال با اهل قبله روی آورده و عوامل جدیدی همچون «عدم بیعت» و «عدم همراهی با آنان در تکفیر مسلمانان» را افزون بر سایر موجبات شناخته شده جهاد برساخته‌اند. نقد و بررسی مبانی قتالیون در قالب تأسیس «اصل عدم جواز جهاد با اهل قبله» دیگر موضوع این اثر را تشکیل می‌دهد. در این رابطه، ابتدا ادله قرآني و روايي مورد بررسي قرار گرفته و تأثير اقرار به شهادتين در اطلاق لفظ «مسلمان» در کلام فقها نشان داده می‌شود. در ادامه نیز با اشاره به فلسفه تشریع جهاد در اسلام، کج اندیشی قتالیون در برداشت از ادله جهاد به اثبات می‌رسد.