مقام محبت الهی از منظر حکمت و عرفان نظری و عملی

مقام محبت الهی از منظر حکمت و عرفان نظری و عملی

محبت، سرشت و جوهر وجودی آدمی و از شگفت ترین حالات اوست. حتي آرمانی، شیفتگی در برابر حسن سرمدی و انجذاب به سوی جانان است که در ادبیات عرفانی از آن به «کیمیا» یا «اکسیر» تعبیر می شود و کلید تربیت انسان است. این عشق قدسی که گاه «طريق» و گاه «مقام» خوانده می شود، مراتب و درجاتی را داراست که در میان انواع گوناگون محبت، از ویژگی ها و اوصاف و منافع و فوایدی بی شمار بهره مند است. این موت مقدس، در مراحل مختلف، عوامل و علائمی دارد که راه کارهای دست یابی به آن را رقم می زند.