پیشینه شیعه در قرآن از منظر فریقین (با تأکید بر آیه هفت سوره بینه)

بسیاری از دانشمندان تفسیری فریقین، آیه هفت سوره بینه را در شأن حضرت امام علی(ع) دانسته‌اند. در روایات فریقین، احادیث وارده از رسول خدا(ص) تنها  یک مصداق برای آیه معرفی می‌کنند و آن حضرت امام علی(ع) و شیعیانش می‌باشند. البته مصادیق دیگري نیز دیده شده که برخی از آنان به همان مصداق اول بازمي‌گردند و به سوی رهبریت و امامت اشاره دارند و برخی دیگر اجتهاد در مقابل نص شمرده می‌شوند؛ چون هیچ انتسابی به رسول خدا(ص) ندارند و در مقابل نصوص شأن و سبب نزول قرار دارند. آیه دلالت بر رهبری امام علی(ع) دارد و گویا در‌صدد معرفی امامت و بیان ویژگی‌های رهبری جامعه و اطرفیانش و همچنین معرفی مخالفان و تفکر مقابل آن است که جامعه باید این دو تفکر را بشاسد و یکی از آن دو را برگزيند. روایات وارده در ذیل آیه، همین دو جریان را بازگو می‌کنند و ویژگی‌های آن دو را برمی‌شمارند.  روایات شأن نزول طرق زیادی دارند و می‌توان این را خبر متواتر یا دست‌کم مستفیض دانست. راویان بزرگی این احادیث را نقل کرده‌اند.